In de buik

Update: de echo foto’s van 14-6-2019 staan hier nu bij.

 

Op donderdag 6 juni was de spannende dag aangebroken.

Vandaag zouden we een echo laten maken van Lotta haar buik om te kijken of ze puppy’s zou dragen.

 

Zoals op iedere donderdag zou ik mijn neefje van school ophalen en dus vandaag ook weer, hij vroeg of zijn beste vriendje kon komen spelen, maar ik moest helaas nee zeggen. Dit had te maken dat we met Lotta een echo moesten plaatsen, legde ik uit aan Jason. Gelukkig begreep hij dit en vroeg aan z’n beste vriendje of ze morgen konden spelen.

 

We gingen naar huis en de hondjes stonden alweer op ons te wachten. Springend en blij dat ze waren gaven wij ze aandacht. Jason zei: hé, Arfi is er ook! Dus ik antwoorde: Ja, Arfi blijft een paar nachtjes slapen bij ons.

We liepen naar binnen en Jason mocht lekker even tv kijken, want een uurtje later zouden we even gaan wandelen met de 3 Ijsco’s.

En dus deden we dat, jassen aan, schoenen aan en harnassen om, lekker even een uurtje wandelen.

 

Terug thuiskomend zagen we dat Ronald ook alweer thuis was, we deden de deur open en hoorde hem douchen 😜

Even later hoorde wij hem naar beneden komen. “Zijn jullie klaar?” Vroeg Ronald, wij zeiden natuurlijk ja en gingen met 3 mensen en 3 honden in de auto, op naar het huis van Jason.

We kwamen daar aan en ik liep even mee naar binnen. Ik zei tegen Jason dat hij lekker z’n ding mag doen, maar wel zich moet gedragen, want z’n vader zou pas met een kwartier tot een half uur thuis zijn. Maar dat beloofde hij en dus liet ik hem bij z’n eigen huis rustig achter.

 

Op naar Nienke! 

Nienke is de baas van Arfi, en wij mochten Arfi en Noeschka daar lekker even bij haar laten.

Nienke was ook net thuis vanuit haar werk toen ik met Arfi en Noeschka naar binnen kwam.

ik zei dat we gelijk weer weg moesten en dat we later praten, want er stond overal file, dus ik snel de auto weer in en we reden met z’n drietjes naar Alkmaar

 

In Alkmaar aangekomen melden we ons aan en ging Lotta gelijk op de weegschaal staan.

13,5 woog ze… Niet echt aangekomen dachten we, dus ik maakte me al zorgen.

 

we zouden om 18:30 aan de beurt zijn, maar helaas liep het uit. Lotta heeft wel weer kennis gemaakt met nieuwe vriendjes, dus de tijd ging snel voorbij, want om 18:50 mochten we naar binnen komen.

De dokter verwelkomde ons en vroeg of Lotta zich al anders gedroeg, waarop wij antwoordde dat ze alleen wat aanhankelijker is.

Dus de dokter zette het echo apparaat aan en vroeg ons Lotta vast te houden in een zachte rode mal, dit om te zorgen dat ze niet snel eruit rolt.

Ik hield Lotta vast bij d’r voorpootjes en Ronald bij d’r achterpootjes, zodat de dokter Lotta d’r buikje een beetje kon scheren. Daarna koude gel op de buik en Lotta keek me aan alsof ze het even niet prettig vond, maar toen de sensor op haar buikje werd geplaatst was het toch wel lekker, want ze deed haar oogjes even dicht.

 

”Dit is de blaas,” zei de dokter. En voor mij leek er nu een uur overheen te gaan, ook met de grote gedachte: Laat er alsjeblieft 1 inzitten!

”dan ga ik hier naar boven…” En het duurde maar! Voor mij leek het een eeuwigheid te duren, maar het was maar een paar tellen dat de dokter er mee bezig was.

”Gefeliciteerd!” Zei de dokter! Mijn hart bonste enorm hard, moest zelfs een traantje laten, niet alleen omdat ik zo blij was om te horen dat Lotta eindelijk zwanger was, maar ook:

”Ik zie hier 1, en hier een tweede, en hier een derde, OW en kijk, daar een vierde.” Zei de dokter.

    

 

4 Puppen!

 

Dit weten we zeker! We hoorde ook van de dokter dat er minimaal 4 puppen zijn, maar het kunnen er altijd meer zijn, maar wij zijn al blij met deze 4!

 

 

Update: